Satır ve Arası: Karanlık Oda

Bazı filmler salondan çıktığınızda peşinizi bırakmaz. Bir yüz, bir kesme, bir suskunluk aklınızda işlemeye devam eder. Karanlık Oda, sıradan seyrin bittiği yerde başlar: filmi bir kez daha, bu kez yavaşça ve birlikte okumak için. Adındaki oda hem sinema salonunun karanlığı hem de bilinçdışının odası; ikisinde de görüntü, biz ona bakarken bize bakar.

Seminer, "Satır ve Arası"nın sinema kanadıdır. Yirmi bir film: Bergman, Tarkovski, Antonioni, Ceylan, Haneke, Demirkubuz, Bresson, Kieślowski ve diğerleri. Katılımcılar her filmi önceden izleyerek gelir. Oturumda yaptığımız şey filmi seyretmek değil, onu yeniden açmaktır.

Her filme dört mercekle, sahne sahne bakıyoruz: felsefe, psikanaliz, sinema teorisi ve sinematografi. Sıralama önemli. Önce ışığın nereye düştüğüne, kameranın ne zaman kestiğine, bir planın ne kadar sürdüğüne bakarız; kavramı oradan, görüntünün kendisinden çıkarırız. Amacımız filmi bir kavramın resmine çevirmek değil. İyi bir film buna zaten direnir; bizi rahatlatmak yerine zorlar. Karanlık Oda o direncin üstünde durmak için var.

Bunun klinikte doğrudan bir karşılığı var. Bir filmin neyi sakladığını fark etmeyi öğrenen göz, seans odasında analizanın söylemediğini duymaya da hazırlanır. Yakın okuma, bir dinleme terbiyesidir.

Program gevşek bir RSI omurgasına oturur: İmgesel → Simgesel → Gerçek → yas ve sonluluk. Filmi izlemiş olarak gelin; gerisini karanlıkta, birlikte okuyacağız.